
Cel główny:
Cele poboczne:
„Moja spowiedź" to autorska propozycja profilaktycznego spotkania z młodzieżą. Aby spotkanie było efektywne i skupiało uwagę uczestników, może wziąć w nim udział ok. 50 uczniów (2 klasy) lub ok. 100 rodziców. Program trwa około 90 minut i składa się z 5 części:
1. Prezentacja Klubu Kontra oraz Programu PaT (ok. 15 min.)
W ciągu kilku minut chcielibyśmy zaprezentować ideę działanie Klubu Kontra oraz Programu Komendy Głównej Policji "Profilaktyka a Teatr".
2. Warsztaty dramy (ok. 20 min.)
Uczestnicy spotkania poznają Anię. Nie robią tego jednak fizycznie, ale pobudzając swoją wyobraźnię. Oglądają i omawiają rekwizyty wyciągane w dowolnej kolejności z pudełka. Pudełko to jest własnością Ani, która przechowuje tam przedmioty przedstawiające najważniejsze wydarzenia w jej życiu. Metodą przynęty (pytań naprowadzających) uczestnicy spotkania tworzą własną historię Ani, głównej bohaterki spotkania. Tutaj każdy pomysł jest dobry, każde wydarzenie jest prawdopodobne. Każdy z uczestników ma możliwość zobaczyć przedmiot i podać swój sposób interpretacji.
3. Spektakl (ok. 20 min.)
Uczestnicy mają możliwość poznania Ani osobiście. Ponadto dowiadują się, jak naprawdę wyglądało jej życie. Poprzez autorski spektakl pt. "Moja spowiedź" istnieje duża szansa na zmianę nastawienia młodzieży do alkoholu przede wszystkim przez pokazanie jego negatywnego działania na konkretnym przykładzie. Spektakl opowiada bowiem o nastoletniej Ani, która rekonstruując swoją historię jednocześnie przedstawia kolejne etapy rozwoju nałogu, przez który straciła dziecko. Atmosfera spektaklu przypomina spotkanie Anonimowych Alkoholików. Ania - główna bohaterka - przedstawiana jest przed dwie osoby: uczestniczkę spotkania AA oraz postać, która prezentuje historię. W spektaklu ważna jest gra świateł oraz przeplatane monologi dwóch aktorek, które tworzą jedną historię.
4. Dyskusja (ok. 25 min.)
Uczestnicy mają możliwość porozmawiania z Anią (gorące krzesło - jedna z metod dramy) oraz Grzegorzem. Zadając im pytania mogą dowiedzieć się tego, co jest dla nich niejasne, co ich ciekawi, jak wygląda jej życie teraz, kiedy posiada przedstawiony bagaż doświadczeń. Jest to czas konfrontacji historii stworzonej w pierwszej części z tym, co opowiedziała Ania. To również moment, kiedy każdy może przedstawić swoje przemyślenia. Ponadto w tej części uczestnicy dowiedzą się również, w jaki sposób pomagać (odpowiadanie na pytania uczestników przez zastosowanie metody „płaszcz eksperta”).
5. Ankieta oraz badanie świadomości profilaktycznej (ok. 15 min.)
W ostatniej części poprosimy uczestników o wypełnienie ankiety dotyczącej programu „Moja spowiedź" oraz przeprowadzimy badanie dotyczące poziomu świadomości profilaktycznej wśród uczniów miejskich szkół oraz rodziców. Po przeprowadzonej ankiecie będzie możliwość rozmowy na temat badania. Po zakończeniu tego punktu programu nastąpi zakończenie spotkania.
Praca z zespołem
Zaprezentowany powyżej opis dotyczy pojedynczego spotkania z młodzieżą. Jednak na przygotowanie takiego spotkania składa się długa praca obsady aktorskiej oraz technicznej. W czasie zajęć uczestnicy wezmą udział w warsztatach dramy, tworząc historię Ani na podstawie przedmiotów i przedstawiając ją w postaci scenek improwizowanych. Analiza poszczególnych zachowań odbywa się przy pomocy techniki 5 poziomów świadomości. Ta technika towarzyszy również w każdym momencie tworzenia spektaklu jako możliwość psychologicznego poznania każdej postaci spektaklu.
Na jednym z pierwszych spotkań obecny będzie również psycholog (lub terapeuta), który podzieli się z wolontariuszami własnymi doświadczeniami z zakresu alkoholizmu wśród młodzieży. Psycholog będzie zaproszony również na jedno ostatnich spotkań warsztatowych, podsumowujące cykl przygotowań do wystawienia sztuki profilaktycznej. Pozwoli to więc na skonfrontowanie wyobrażenia uczestników (prezentowanego w czasie warsztatów dramy) z wypowiedzią zaproszonego gościa.
Na zajęciach, poza warsztatami dramy oraz próbami do spektaklu, będą odbywały się warsztaty z zakresu dykcji, technik aktorskich, interpretacji, analiza tekstu etc. Osoby, które nie mają zdolności aktorskich, będą mogły współtworzyć spektakl rozwijając inne swoje zdolności, np.: organizacyjno-menadżerskie, a także będą mogły uczestniczyć w przygotowaniu elementów scenografii, doborze kostiumów, oprawie muzycznej, projekcie plakatu, fotografii, nagraniach wideo. Osoby te poznają także różne techniki wykorzystywane w pracy artystycznej.
Profilaktyki wokół nas jest bardzo wiele. Celem tego projektu jest jednak odstąpienie od lekcji, w której nie dzieje się nic, poza godziną wykładu na temat szkodliwości alkoholu czy narkotyków. Nie chcemy, aby profilaktyka kojarzyła się tylko z teorią, z prezentacją, plakatem czy ulotką. Nie chcemy nużyć odbiorców powielaniem informacji. Naszym celem nie jest zorganizowanie jednego spotkania dla 1000 osób. Przez spotkania z grupami 50-osobowymi chcemy docierać do każdego odbiorcy indywidualnie. Podsuwając mu przedmioty chcemy go zachęcić do zastanowienia się nad przyczynami istniejących problemów. Tutaj każdy pomysł, jaki pada w czasie warsztatów i dyskusji, jest dobry. Podjęcie takiego działania sprawia, że nie tylko młodzież jest zainteresowana tym, co się dzieje na scenie, ale również sama bierze aktywny udział w zajęciach z tak trudnego tematu, jakim jest profilaktyka.
Sławosz Marcisz, lider Klubu Kontra